HOME     podium  
 

Vicky Vinex, column 8
naam


Lieve lezers,

Here I am. De avondzon zakt oranje weg achter mijn symmetrische nieuwbouw horizon. Ik leg mijn vermoeide voeten op tafel en slaak een diepe zucht van tevredenheid. De laatste gasten zijn vertrokken. Mijn kamer wemelt van de lege rosé glazen en afgekloven chicken wings. Twee dagen heb ik open huis gehouden en tout El Ar is bij mij op visite geweest. Fotograven reden af en aan om moi te digitaliseren. Tientallen mensen schoven aan mijn tafel aan om te drinken, te eten en te luisteren naar Scénes uit het Vinex-leven. Ik voelde mij een real celebrity.

Leidsche Rijn vierde afgelopen weekend haar 10e verjaardag en stond bol van de festiviteiten. Als onderdeel van de Open Huizen Route konden mensen ook bij mij op visite komen. Ik heb het geweten. Velen lieten de kans om mij in 3D vorm te bezichtigen niet onbenut. Tussen 1 uur en 5 uur was het zoete inval in Huize Vinex en mijn assistente Muriel trok de ene na de andere fles rosé open en de oven draaide overuren om de continue stroom van kippenonderdelen hapklaar te krijgen.
Ik zal het maar eerlijk toegeven. It was so exciting!
De meest uiteenlopende figuren stonden op mijn deurmat. En hoewel niemand elkaar kende waren de gesprekken rond mijn tafel openhartig en geanimeerd.

Pioniers die in El Ar kwamen wonen toen er slecht 1 huizenblokje stond in een kale zandvlakte. Zij hebben in 8 jaar tijd een stad uit de grond omhoog zien komen en stonden er met hun neus bovenop. Hoe de eerste wegen verschenen, de eerste supermarkt, de eerste bus, de eerste school.

Er was het echtpaar dat al 25 jaar in Terwijde woonde. Huh?? Ja, zij woonden hier toen dit nog louter platteland was en zij een tuindersbedrijf runden. Kassen vol tomaten. Het dilemma waar zij voor stonden toen de gemeente hun grond wilde opkopen. Het bedrijf van de hand doen en blijven of elders opnieuw beginnen. Ze zijn gebleven en kijken met gemengde gevoelens naar de huizen die langzaam hun blikveld zijn gaan vullen.

Nieuwsgierige binnenstadters die hun eerste schreden in El Ar zetten. Die zich verbazen over de ruimte, de rust, de architectuur. Afschuw over de zilveren walvis van de Hydron die midden in een woonwijk het zonlicht weerkaatst. Gretige ogen die de huizen in zich op nemen en taxeren. Zou ik hier willen wonen? En ik zie in de hoofden mogelijke scenario?s ontstaan van een nieuw huis en een nieuw leven in El Ar.

Doorgewinterde Utrechtenaren die het stadshart nooit zullen verlaten maar graag het glas heffen met die saaie en burgerlijke buitenwijkers.

Een buschauffeuse die net nog de 27 door de wijk manoeuvreerde vertelt met enthousiasme over de HOV-baan die de verbinding met het centrum nog sneller gaat maken.

De twee vrouwen die bij mij aanbelden en kwamen voor het optreden van Vicky Leandros. (Bestaat die nog of hebben ze die opgegraven en tentoongesteld tussen de rest van de antiquiteiten die hier uit de grond omhoog zijn gekomen.)
Nee, geen Vicky Leandros ladies.
Ik las stukjes uit mijn Diary over de Kentucky Fried Chicken en de snel uitbreidende Dirk van den Broek-clan. Er werd vurig gedebatteerd over het slachten van pluimvee en de kwaliteit van de doorsnee vega-burger. Ik genoot met volle teugen en verruilde de afgekloven botten voor verse gekruide kippendijtjes. Hmmm.

En terwijl de ene groep uitvoerig afscheid nam stonden de nieuwe bezoekers alweer voor de deur.

Samen eten en drinken verbroederd en verzusterd. Dat wisten we natuurlijk al lang. Maar deze hartverwarmende kennismaking met mijn mede El Ar bewoners en ge?nteresseerden bewees het weer eens dubbel en dwars.
Dank aan allen die bij mij op visite zijn geweest!

Ik ga nu even heerlijk alleen zitten zijn.


Liefs van Vicky Vinex.