HOME     podium  
 

Vicky Vinex, column 10
naam


Lieve lezers,

De dag is nog donker als ik wakker word. Mijn keel voelt ruw door een opkomende verkoudheid en als ik uit bed stap stoot ik mijn teen tegen het bedtafeltje in Marokkaanse stijl. Shit! Teennagel ingescheurd tot onder het afknipbare gedeelte. Hoe ik ook knip en vijl, de nagel blijft een gehavende indruk maken. Deze tegenslag heeft me zeker 7 kostbare ochtend-minuten gekost en dat betekent dat er geen geroosterde boterham in zit. Ook de vitamine bruisplus haalt het schema niet.

Natuurlijk ben ik niet ingesteld op de windvlagen die de bomen kaal razen, de nazomer hield de herfstkleren in de kast, dus onder mijn doorzon-outfit kruipt het kippenvel op en ik weet nu al dat de sandaaltjes vandaag een gehaat object gaan worden. De bloem in het ingebouwde vaasje in mijn Beetle Cabrio is overduidelijk gestorven. Als ik het bodempje water naar buiten kiep stijgt er een misselijkmakende putlucht omhoog waar mijn knorrende maag van samenkrampt. Met vier meetings op de agenda wordt dit een dag waarop de goden mij goed gezind moeten zijn om de eindstreep zonder kleerscheuren te halen. Ik mediteer 3 seconden, wat zoveel is als een diepe zucht slaken en draai mijn sleutel om. Let's go guys!

Voor ik goed en wel de wijk uit ben gescheurd, sta ik alweer vol op de rem bij het zebrapad voor het kindercluster. Ontelbare stromen Oililly jasjes en Nike jacks met trendy rugzakjes op crossfietsen in schreeuwerige kleuren beletten mij de doorgang. Ik laat mijn sandaal ongeduldig op het gaspedaal dansen wat me een ge?rriteerde blik van een moeder oplevert. Als een kloeke kip probeert zij haar kuikens veilig door het verkeer te manoeuvreren. Ik druk hard op mijn claxon en trek een lelijk gezicht naar de kleuter die achterop haar mama-fiets zit. Ik zie het lipje trillen en voordat het indringende gekrijs losbarst trek ik op en raak net niet het achterwiel. Lucky me! Ik hoef me in ieder geval niet door een ochtend boterhammen met hagelslag en pindakaas, bekertjes omgevallen melk, ranzige tassen met gymspullen of broodtrommeltjes met Kapitein Koek en Cheese dippers heen te werken. Ik hoef me alleen maar druk te maken over mijn eigen sores. Als ik de A2 opdraai krijg ik mijn sores luid en duidelijk in het vizier; een onbewegelijke rij welvaarts-staal staat wolken gifgassen uit te spugen. In oranje letters boven de snelweg hangt mijn vonnis: 18 kilometer file. Ik duw mijn mobiel in de carkit en toets mijn eerste afspraak in. Eén ding is duidelijk: de goden zijn mij niet goed gezind vandaag.

Ik zal het kort houden. Van de vier afspraken heb ik er één op de valreep gehaald. Wat daaraan vooraf ging is een eindeloze stroom van ergernissen en tegenslagen die zich opstapelden en hun ontlading vonden in een ordinaire huilpartij, waarvan de dikke, rode ogen nog het tastbare bewijs zijn.

De file zorgde voor een adrenaline boost die resulteerde in een zwaar gehavende achterbumper. Van mijn voorganger wel te verstaan. De schadeafhandeling zorgde zeker voor een oponthoud van vijfenveertig minuten en zeker vijf treden achteruit op de verzekeringsladder. Afspraak nummer twee werd niet gehaald doordat er geen parkeerplaats te vinden was in die fucking binnenstad. Uiteindelijk de wagen op een invalidenplek neergezet zodat ik enkele uren later na een overkwikkelijke ruzie met de Firma Wielklem en Co en tweehonderd euro lichter de stad weer kon verlaten. Het werd al weer bijna donker toen ik bij de laatste afspraak binnenstapte en omdat ik nog steeds niets had gegeten was ik, hoe zal ik het zeggen, niet echt op mijn best. Die big deal die op de agenda stond heb ik niet binnengehaald. Wat meegespeeld zal hebben is dat de sandaaltjes langs de A12 zijn blijven liggen en ik met mijn rubberen kaplaarzen een spoor snelwegmodder achterliet op het design tapijt bij de betreffende firma.

Hyperventilerend reed ik terug naar mijn patiowoning in El Ar. Achter de verlichte ramen zag ik moeders met dampende pannen bij het aanrecht. Vlotte vaders gespten warme peuterlijfjes vast in de kinderstoel en schepten ouderwetse stamppot op de borden.
Tranen rollen over mijn wangen en ik kan niet meer ophouden. Als ik de deur achter mij dichttrek komen de snikken met langgerekte halen. Ik wil niet meer modern en geslaagd zijn. Ik wil gewoon gewoon.

De koelkast is leeg op een halfje Champagne na en een pak gerookte zalm. Met het voedsel naast me druk ik de computer aan. De rest van de avond google ik op 'simple life' en print een receptje uit voor spruitjesstamppot met suddervlees.


Liefs van Vicky.