HOME     podium  
 

Vicky Vinex, column 11
naam


Het gebeurde terwijl ik mijn good all time black suit uit de kast trok en niets vermoedend in de broek stapte. Ik trok de rits omhoog of beter gezegd ik probeerde de rits omhoog te trekken maar er leek iets tussen te zitten. Ik verplaatste mij naar de passpiegel en zag luid en duidelijk wat er tussen mijn rits zat. Een wit stuk ongewenst buikvel belemmerde de broek het sluiten. Als er iets is wat mij ongehoord chagrijnig kan krijgen is het wel het ongewenste vlees op het eigen lichaam. Dus werp ik vloekend de broek tegen de muur en trek een elastisch afkledend jurkje over mijn hoofd. Maar het kwaad is al geschied. Ik ben weer aangekomen en ik zal niet rusten tot de weegschaal weer in de acceptabele zone is aangekomen. Ik had het kunnen weten. The good life is aan mij besteed en het compenserende bewegen van lijf en leden is er de laatste maanden bij in geschoten. Als ik de deur uit wil stappen zie ik een geelzwarte folder op de mat liggen. Better Bodies opent een vestiging in El Ar. Ik prop de folder in mijn tas terwijl ik mijn buik inhoud. De rest van de dag zal ik op deze wijze door moeten brengen.

Nog diezelfde avond zet ik mijn eerste schreden in het nieuwe sportcomplex. De grote glimmende staalconstructie bevindt zich op loopafstand van mijn nieuwbouw grachtenpand. En deze sportclub heet geen sportclub maar healthclub. Hier wordt niet gebeuld en afgezien maar voor je wellness gezorgd. Wauw! Ik ben direct verkocht. Met het rugzakje vol welkomstartikelen stap ik de kleedkamer binnen. Mijn personal keycord scant mijn ID en opent mijn kastje. Ik trek mijn D&G sportsetje aan en laat mijn voeten zakken in mijn nieuwe zilverkleurige sneakers. Ik zie eruit om op te eten. Maar een blik in de spiegel confronteert mij keihard met de reden van mijn komst en ik snel de sportzaal in. Oh my God! This must be fitness paradise! In de strak vormgegeven hal staan de blinkende apparaten uitnodigend opgesteld. Grote ramen rondom bieden een weidse blik op El Ar in opbouw. Plasma schermen bieden vertier in de cardiohoek en the groovy music laat de voeten dansen op de loopband. Ik heb er zin in. Ik start de crosstrainer met mijn personal keycord waar mijn personal program wordt ingeladen. Fifteen minutes workout zijn gestart en ik richt mijn blik op Madonna (bijna 50!) die strak in het vel en in paarse disco-outfit heerst over de dansvloer. Wacht maar, Madge! Binnen no time ben ik ook weer in full shape. Ik blik op de verbruikte calorieën op mijn display. 48 pas! Dat is nog niet eens die cracker met rookvlees die ik zojuist naar binnen heb gewerkt. Ik zet het apparaat nog een tandje hoger.

Vervolgens werk ik me nog een uur in het zweet bij de groepsles BodyCombat, waar ik met een knalrooie kop en blaren van de nieuwe schoenen het gevecht aanga met mijn eigen beperkingen. Oké, oké. Het is hard werken, het is af en toe de pijngrens over, maar ik voel me great. Hier ga ik heel veel tijd doorbrengen.

Als beloning voor deze overwinning op mezelf mag ik lekker naar de sauna. Ik pak mijn grote badlaken uit mijn kastje en de nieuwe douchgel (yes it’s all inclusive). In de stoomcabine laat ik het geteisterde lijf tot rust komen terwijl ik naar de honderden piepkleine lampjes kijk die in het plafond oplichten. Voor het eerst sinds tijden voel ik mij weer samenvallen met mijn lichaam. This is me! Vicky. Een vrouw met lijf en leden en ik ben hier en nu. De warme druppels glijden langs mijn hals en borsten naar beneden. Mijn handen liggen op de ontspannen buik en ik ben helemaal verzoend met het buikvel.

Roezig, soezig en snoezig wandel ik terug naar de kleedkamer. Vanaf nu ga ik het anders aanpakken. Bewuster. Relaxter. Vicky goes chill. Aangekomen bij mijn kastje wil ik mijn personal keycord pakken. Mijn Personal Keycord!? Die heb ik in mijn kastje gestopt. Ik ruk aan het deurtje. Niks. Damned! Met mijn handdoek omgeknoopt loop ik naar de balie. Bij de open deur. Ijskoude windvlagen komen naar binnen gevlogen als ik rillend vertel dat ik ja, mijn keycord zit in het kastje en ja, ik weet dat dat niet handig is. Die leuke donkere instructeur loopt met mij mee. Hij heeft wel een algemene toegangscode. Maar de algemene code werkt niet. Een nieuw gebouw hè, er zijn nog wat elektronische problemen. Maar het komt wel weer in orde. Hij belt met het kastjesbedrijf. De stroom eraf halen, adviseren ze daar. Ook dat blijkt niet te werken. Mijn hele hebben en houwen zit in die kast. Mijn autosleutels, mijn huissleutels, mijn mobiel, mijn kleren. Het is drie kwartier later en mijn kastje zit nog steeds potdicht. Ik ben nog steeds in badhanddoek en het uur van de redactievergadering komt akelig dichtbij. De stress is inmiddels opgelaaid en met een van woede trillende stem gelast ik een taxi te bellen. Mijn voeten zijn blauw van de kou en ik voel een ontzettende spierpijn opkomen. Nogmaals sorry en we bellen zodra het kastje open is wordt me nageroepen, als ik de taxi inspring. De chauffeur zegt niks maar kijkt opvallend vaak in zijn achteruitkijkspiegel.