HOME     podium  
 

Vicky Vinex, column 14
naam


Lieve lezers,

“Jaaahaaa, ik weet het...”, bries ik nog voor mijn secretaresse haar mond heeft opengedaan. Ik weet heus wel wat ze wil gaan zeggen. Don’t tell me. Daar hoeft niemand mij aan te herinneren. De boodschap hangt als een lastige vlieg in mijn ooghoeken. Ik heb een deadline gemist.

Vroeger had ik er niet zo’n last van. Van deadlines. Ze waren er sporadisch. Het woord had zelfs nog een bepaalde ironie. Je gebruikte het wel, maar eigenlijk was het iets voor anderen. Yups heette dat toen nog. En je gebruikte het woord met enige relativering. Deadline. Tja, er moest iets af en er was een soort van streefdatum. Soit. Let’s call it a deadline.

In de loop van de jaren werd de agenda steeds voller en dook het woord met steeds grotere regelmaat op tussen de afspraken voor het op peil houden van het sociale leven. De deadline kwam ook steeds prominenter in beeld.

Een uitroepteken. Rode letters of onderstreping maakten het woord BELANGRIJK! Het was niet zomaar één van de afspraken, nee, we hadden hier te maken met something very important. Want waarom zou het anders die extra aandacht krijgen?

Bovendien veroorzaakte het woord een bittere bijsmaak. Dead was immers niet iets om naar uit te kijken of te vieren. Het was een zwaard van Damocles dat pijnlijk aanwezig boven de dagen zweefde. ‘Wacht maar Vick. Ik krijg je wel’. En met de dood in de ogen werkte ik me door de volgende deadline heen. Lijkbleek en met zweet op de bovenlip ging er weer een brief op de bus, een mail uit of een volgende ‘Vicky’ in de laatste minuut over de eindstreep.
Ik had weer een deadline gehaald.

Uitstel van executie. De beker was thank god weer aan mij voorbij gegaan.

Ik weet niet wanneer het precies is gebeurd en hoe het precies in zijn werk is gegaan maar momenteel heb ik dagelijks te maken met op zijn minst één deadline. Sterker nog: het halen van deadlines is een full time job geworden. I’m a professional deadlinekiller. Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Ik leef slechts bij de gratie van de gehaalde deadlines. Ik riskeer zeker drie executies per dag. Het zwiepen van de zeis is mij even vertrouwd als mijn hartenklop. Mijn verhoogde hartenklop wel te verstaan want ontspannen leven is er niet bij als de dood je altijd op de hielen zit. En als ik dan mijn bed in stap is er de zucht van verlichting. I survived my deadline today. En met een stoot valeriaan hoop ik de volgende deadline toch zeker drie uur buiten mijn bewustzijn te houden.

Believe me honey! It’s not easy being Vicky.

En nu is het dan toch gebeurd. Ik heb een deadline gemist. En niet een beetje gemist. Nee, luid en duidelijk heb ik mijn deadline zeker twee weken overschreden. Oh my God! Ik ben dus dood. Min of meer. Wat zeg ik. Ik bevind me in een verregaande staat van ontbinding inmiddels. Als ik die deadline moet geloven. Twee weken is niet misselijk. En zeker niet met dat warme weer. Toch heb ik zojuist nog heerlijk in de tuin gezeten om de volle maan in El Ar te verwelkomen. De zachte avondbries streek lief langs mijn wang. Het had iets hemels, zeker. Maar dood was ik allerminst. Ik voelde mij innig tevreden. Deadline gemist. So what?! I’m living right here and right now. En met een vitaliteit die ik al lang niet meer had gevoeld opende ik mijn laptop en mijn vingers roffelden deze column het scherm op. Twee weken te laat ja maar hey, had jij hem gemist? No more deadlines for me. Ik ga voor de lifelines!


Liefs van Vicky.