HOME     podium  
 

Vicky Vinex, column 15
naam


Lieve lezers,

De kamers zijn leeg op mijn Louis Vuitton-tas en laptop na. Dit wordt de laatste column van uw bloedeigen El Ar celeb. Moving time. Een carrière move wel te verstaan. Vick gaat de planken op. Ach ja, ik ben nu eenmaal iemand die een nieuwe uitdaging niet uit de weg gaat en het theater lokte met zoveel glamour in mijn richting dat ik de verleiding niet kon weerstaan.

Ik heb sinds kort mijn eigen onewomanshow, compleet met eenmansband. Er staat een fikse tournee geplanned, dus look out for the Vicky Vinex Roadshow. Binnenkort ook bij u in de buurt!

Nou moet ik eerlijk bekennen dat de eerste reeks voorstellingen niet in mijn fashionista’s koude kleren is gaan zitten. Ik ben compleet uitgewoond en als ik in de spiegel kijk laat de schrik mij om het hart. Daar staat geen glamour-girl of theaterdiva, maar een bleek snoetje dat eruit ziet alsof er een trailer met decor en apparatuur overheen is gereden. Oh my God. Wat een ruïne. Werken op de Vicky-redactie was behoorlijk stressy maar valt echt in het niet bij de theaterbranche. Hell!

Na weken van intensief repeteren onder de knoet van een topregisseur, die ook wel bekend staat als de beul van Utrecht, was het moment suprème dan aangebroken. De première.

Tot dan liep alles redelijk gesmeerd. Ik genoot van de continue aandacht voor moi en met mijn grote mond blufte ik me aardig door de scènes heen. Ik draaide mijn hand niet om voor de dansjes met de choreografe, ik voegde me moeiteloos naar het ritme van de muzikant, ik schakelde zonder blikken of blozen tussen de emoties die de scènes mij dicteerden. Zie je wel, dacht ik. Ik ben geboren voor dit vak, it fits me like a Armani suit!.

Maar toen brak de dag van de première aan. Een dag die definitly thuis hoort in de Top 10 aller tijden. En dan heb ik het over het lijstje Worst Nightmare.

In de ochtend voelde ik de knoop al in mijn maag. Flarden teksten uit de voorstelling schoten als ongeleide projectielen door mijn hersens en het lukte mij niet om er een chronologisch verhaal van te maken.

Moest ik bij die tekst nou het pistool pakken of juist niet? Zong ik dat liedje nou met een roze jurk aan of in het zwarte ensemble? En zo ja, wanneer in godsnaam trok ik die jurk dan aan? Hoe meer ik dacht aan het netwerk van afspraken die zo’n voorstelling is, hoe groter de chaos in mijn hoofd. En chaos betekent paniek. Met een grote P. Ik stopte nog een extra large valeriaanpil in mijn gespannen lijf. Niet dat dat enig effect sorteerde. Toen ik in de loop van de middag in het theater arriveerde stond ik zo strak als een vioolsnaar. En de stem die ik produceerde ontliep de toonhoogte van dit instrument nauwelijks. De crew was in een uitgelaten stemming en vatte vrolijk lachend de arbeid. Vol vertrouwen dat het allemaal wel goed zou komen. We hadden toch prima try-outs gehad en wat stelt zo’n première nou helemaal voor? Ja, wat stelt zo’n première nou helemaal voor?!

Behalve dat de zaal stampvol publiek zit dat met hooggespannen verwachtingen de show absorbeert, de pers met de schrijfblokken in de aanslag niet kan wachten om je genadeloos neer te sabelen en al je vijanden voltallig zijn toegestroomd om jou struikelend, hakkelend en stotterend het podium over te zien strompelen. Net goed, net goed juicht hun kleinzielige hartje bij elke misser die je maakt. Vicky is een loser.

Deze gekmakende gedachten vertoonden zich in detail en full-screen achter mijn gesloten ogen terwijl ik miezerig in een hoekje van mijn kleedkamer zat. Ik durf niet meer, piepte ik tegen de regisseur toen hij mij de laatste ‘notes’ kwam brengen. Kunnen we nog cancellen? Hij keek me met afgrijzen aan. Al moet ik je eigenhandig het toneel op schoppen. Spelen zul je! Zorg maar dat je er klaar voor bent, mijn werk zit er op. Het is nu aan jou Vicky!. En hij beende geïrriteerd de kleedkamer uit. Ik voelde de tranen in mijn ogen opwellen. Dat zag er best dramatisch uit in de door lampjes omgeven spiegel. Met tegenzin begon ik me te schminken en hees me in mijn kostuum.

Nooit eerder in mijn leven heb ik zo letterlijk de adrenaline door mijn aderen voelen knallen. Ik stond stijf van de stress en met knikkende knieën en trillende handen betrad ik het podium. Mijn tong voelde als een droog stuk stokvis tegen mijn gehemelte geplakt. Mijn hartslag zal de 180 niet veel ontlopen hebben. Zo is dat dus. Prestatiedruk. Dit is wat topsporters voelen vlak voor de finale sprong of rit. Ik wist niet dat mijn lichaam in staat was om zulke hoeveelheden homemade drugs in de eigen aderen te injecteren. Ik keek de dood recht in de ogen. To be or not to be! En anders zou ik binnen enkele seconden uit mijn aardse bestaan worden gesleurd. Wat een tragedie. Ze was zo lief en spontaan. Zo sprankelend en creatief. Eeuwig zonde van die Vicky. Een bloem in de knop geknakt.

Natuurlijk ging het goed. In een waas trok de voorstelling aan mij voorbij. Ik deed de juiste dingen op het juiste moment, ik zei de juiste teksten in de juiste volgorde, ik speelde Vicky alsof ik nooit anders had gedaan.

Na afloop kreeg ik duizenden zoenen, honderden bloemen en tientallen complimenten. Er stonden hordes glimmende mensen om mij heen. En langzaam drong het tot mij door. I did it. I did a hell of a job. I survived the premiere!

Mijn vijanden zijn vast en zeker stilletjes afgedropen. Niemand heeft mij afgemaakt, gehoond of aan diggels geschreven. Ik heb een start gemaakt met mijn nieuwe carrière.

Mijn huisraad is ingepakt en wordt in een grote container verscheept. Yes honey, Vicky goes America!! Na de tournee verruil ik El Ar voor LA.

Ik werp een laatste blik op de wijk die me in zo korte tijd zo vertrouwd is geworden. Ik zal het missen, deze Utrechtse suburb. Met z’n stille overzichtelijkheid, zijn getemperde uitbundigheid en dorpse stedelijkheid. Dag huisjes, water, wei en wolken. Ciao ciao Utrecht. Ik ga verhuizen naar de grootste Vinex locatie van de hele wereld.

Veel liefs van Vicky.